Kira
Naam: Kira
Geslacht: Teef
Geboortedatum: 14 oktober 1999
Overleden: 13 december 2010
Loosbroek
Kira
14-10-1999 / 13-12-2010
Een paar dagen na een zwarte dag in ons leven.....
Wat moet ik nu schrijven over je?
Moet ik schrijven dat het goed zo is.....dat we je ontzettend missen.....dat we intens verdrietig zijn?
Dat klopt allemaal, het is zo stil in huis.....we missen al je ondeugd, je baldadigheid. Maar laten we bij het begin beginnen!
Februari 2005 kwam ik, na een zoektocht naar ons favoriete hondenras, een advertentie op het prikbord van de RR startpagina tegen die mijn aandacht trok. Op dat moment was ons huisje bijna klaar en waren we al stiekem op zoek naar een RR.
lief ridgeback teefje 5 jaar zoekt goed huis
Naief en impulsief zoals ik kan zijn werd ik natuurlijk al blij van binnen.
Toen Niels thuis kwam direct overleg gepleegd en na smeken en zielige oogjes werd besloten om even langs te gaan, om alleen even te kijken.
Ja ja alleen om te kijken!
We kwamen aan in een polder, zette onze auto aan de kant en stapten uit. Een hond begon te blaffen. We deden de poort open en liepen de inrit op....en ik zag je...achter op het erf stond een grote bruine hond, blaffend! Zonder te vragen of te wachten liepen we op je af....en wat deed jij?
Je sprong tegen me aan, klemde je poten op mijn schouders en gaf me een kus. Alsof je toen al wist dat we je kwamen redden van die afschuwelijke ketting waaraan je vast zat. Je zat vast aan een houten schuurtje, met een dikke stalen ketting om je nek. Je klom onder de schuur door om lekker in het hooi te gaan liggen. Aan je emmer water had je niets, die was bevroren....
Je eten moest je delen met een loslopende hond. Je was mager, zag er dof uit, maar er sprak iets vanuit je ogen. Ik was direct verliefd op je.
Niels en ik namen je even mee om een kleine wandeling te maken. Je had al snel door dat we lekkere koekjes in onze zakken hadden en zodra we een hand in een zak staken, zat je rechtop voor ons, alles voor een koekie!
Zoals ik impulsief kan zijn is Niels verstandig en rustig. We besloten naar huis te rijden en samen te overleggen in alle rust. Maar ik had geen tijd nodig, ik was eruit! Thuis gekomen hebben we gesproken over wat en hoe.....en uiteindelijk kwamen we tot de beslissing dat Kiara, zoals je toen heette, bij ons kon komen. Helaas moesten we nog een aantal weken wachten omdat we op dat moment bij oma in huis logeerden. De volgende dag heb ik gebeld en afgesproken dat we haar graag wilde hebben, alleen moesten we nog een aantal weken wachten.
De weken verstreken voorbij en elke week reed ik in mijn Nissan Micra-tje op en neer naar Beesd. Ik ging bij je knuffelen en maakte een wandeling. Ik wilde dat je mij zou leren kennen, voordat ik je meenam naar Loosbroek. Eén keer heb ik je in mijn autootje gezet en heb ik je een dag meegenomen naar Loosbroek. Daar kon je vast wennen aan de blonde lab Max en de kleine JR Tymo. Je paste je aan en hebt een hele fijne dag gehad.... Helaas moest je die avond gewoon weer terug naar de ketting. Afschuwelijk om je daar achter te laten, ik hield toen al zielsveel van je!
Toen het moment kwam dat we de sleutel van ons huis kregen hebben we direct een afspraak gemaakt. Geen keuken, geen badkamer, geen tuin maar we besloten direct een kennel in de tuin te plaatsen en in ons huis te gaan wonen zodat jij zo snel mogelijk bij ons kon komen. In die kennel heb je niet heel vaak gezeten, ik dacht dat je liever buiten wilde zijn omdat je altijd buiten had gewoond. Maar we kwamen er al snel achter dat dat niet het geval was! Je was zo blij als je binnen was, je genoot van de warmte en de liefde van ons. Je was zo hard voor jezelf, op een dag kwam ik je tegen in de straat. Bij één van de buren was je de oude zakken van de friettent aan het inspecteren. Toen ik je mee naar huis nam kwam ik erachter dat je een diepe snee in je buik had....in de hele lengte van je buik! Door de onweer was je ontzettend bang geworden, ben je op je hondenhok geklommen en heb je jezelf tussen de muur en de golfplaat doorgedrukt, om zo uit de tuin te ontsnappen.
Ik vond het niet gezellig, ik wilde je binnen hebben. Dus de kennel bleef steeds leger en leger. Je voelde je thuis binnen, lekker op de bank, knuffelen met de baas en het vrouwtje. De meeste mensen vertrouwde je niet echt, en van mannen wilde je niet veel weten. Je wist niet hoe het leven met mensen was. Als je op de bank lag kon heerlijk slapen, soms vroeg ik me wel eens af, waar zijn we aan begonnen! Eén keer stapte ik op de bank toen je lag te slapen, en je schrok. Je greep me direct in mijn bovenbeen.......
We moesten heel hard werken met je....
Ik heb een hondenschool gebeld en we zijn begonnen aan de puppycursus. Hilarisch....een hond van 5 jaar tussen al die onstuimige puppies! Maar je deed je best, was rustig en kalm en leerde snel!
Je leerde steeds meer van hoe het leven met de mensen was. Je begon steeds meer mensen te vertrouwen, en ook ons vertrouwen groeide.
Als ik behang had gehad had ik je er graag eens achter geplakt.
Leven met een buitenhond in een huis was niet altijd makkelijk. Als er eten voorbij kwam dacht je zeker te weten dat het voor jou was, bevroren biefstuk, pannen met eten en zelfs pannen met kokend water inclusief eieren waren niet veilig voor je! Alles ging naar binnen, met verpakking of niet, jij vond het heerlijk!
Na een tijdje kwam er een klein meneertje je leven binnen wandelen. Tease kwam ons gezin versterken. Helaas wist je nog niet helemaal hoe een hond gecorrigeerd moest worden en de eerste correctie was dan ook iets te hard. Je greep het mannetje in zijn gezicht, en vanaf dat moment was Tease bang van je. Hij ontliep je en kroop onder de stoelen als je langs kwam. Waar ben ik aan begonnen spookte nogmaals door mijn hoofd. Maar 2 weken later was je de 'negeer-modus' beu en daagde je hem uit tot spel. Vanaf dat moment begon jullie band als grote zus en kleine broer te groeien. Tease heeft altijd heilig respect voor je gehouden samen met vrijwel alle honden die we hebben ontmoet. Je straalde iets uit, je had een kroon op die iedereen zag.
Samen met Tease was je ons leven.....de wandelingen waren niet altijd makkelijk. Je was nogal een strenge tante. Alle vreemde hondjes waren de pineut.....ken ik je nog niet, dan ga je plat, met alle bombarie erbij. Maar gaandeweg kregen we vriendjes, en jij wende aan die hondjes. En zodra je de honden kende dan was het goed. Soms kon je los en rende je en speelde je zelfs met de andere hondjes! Je was zo gelukkig! Niet alleen met Tease groeide de band, ook met Niels en met mij. Je ging ons steeds meer vertrouwen, in het begin kon ik je oren niet eens gedruppeld krijgen, en een aantal jaar later kon ik alles met je doen. Je hebt lang moeten wennen, en dat vertrouwen groeide elke dag meer en meer.
We hadden op dit moment een mooi gezinnetje. Jij was zoals je was, Tease was stabiel. We wisten wat we aan jullie hadden. Jullie lagen steeds vaker bij elkaar, lekker tegen elkaar aan. Wat voor Tease altijd spannend bleef. 's Nachts lag je steeds vaker bij ons in bed, dan kroop je tussen ons in en kon je heerlijk met je hoofd bij ons op het kussen liggen. Je werd ouder zeiden we de laatste tijd al.....
In april 2009 ben je geopereerd, een kwaadaardige tumor werd verwijderd uit je anaalklier. Je ging steeds beter om met de stress bij de DA. Op het eind had je zelfs geen muilkorf meer nodig....
Je knapte goed op, tuurlijk werd je sneller moe, maar een wandeling van 2 uur, aan de lijn, was geen probleem! Een aantal weken geleden liep je nog mee, 2 uur lang in Chaam.....je liet niet zien dat je eigenlijk al best ziek was.
Een week of 3 geleden zou er een bultje verwijderd worden....een bultje langs je anus, het zag er oppervlakkig uit. Eenmaal onder narcose werd lichamelijk onderzoek verricht en ontdekt dat het geen oppervlakkig bultje was. Het was het topje van een grote tumor in je buik.....De echo liet zien dat het goed mis was. Je was net een maand geleden 11 geworden. En nu kregen we dit slechte nieuws. Er kon niets meer aan gedaan worden.
De paniek in me kwam omhoog.....Kira verliezen!?!? Dat kon echt niet. Maar we zagen wel dat het snel veranderde. Kira kwam aan terwijl ze ontzettend slank bleef. Ze werd onrustiger en kreeg pijn... Het ontlasten ging slechter en ook het plassen werd een probleem. Kira kreeg pijnstillers maar ze ging zo snel achteruit. De pijnstillers waren al snel niet meer voldoende om haar pijn weg te nemen.....na een weekend vol afscheidsbezoekjes moesten we ons geliefde meisje laten gaan...
Ze ging zoals ze was, strijdlustig. Makkelijk was het niet, maar Kira heeft de rust die ze verdiend. Ze is een ontzettend speciaal meisje, dat direct een hele grote plaats in mijn hart innam. Onze eerste hond, een pittige RR tante, een buitenhond.......waar begonnen we aan? Of we het echt wisten, nee natuurlijk niet. Maar we hebben alles gegeven wat we in ons hebben, liefde, geduld, doorzettingsvermogen. En Kira is goed terecht gekomen. Ze heeft een ontzettend groot hart met een sterk en goed karakter.
Meisje, we zullen je nooit vergeten....je hebt een mooi plekje op de aanrecht, daar waar je zo graag was. We houden zoveel van je.....tot ooit!